O venres pasado, como broche para as nosas actividades polo día internacional da biblioteca, aproveitamos o bo tempo que tivemos e saímos ao patio a facer unha lectura colectiva de padriños e afillados.
A temperatura era estupenda e incitaba a saír ao patio a disfrutar deste precioso día.
Os afillados quedaron encantados cos contiños que lles leron os seu padriños. Como testemuñas temos unhas cuantas fotos que seguro vos van encantar
Sempre é agradable que nos conten contos ao aire libre... así tamén disfrutamos de actividades diferentes!
Encántanos ver aos nenos lendo con tanta ledicia. A vós non???
E que nos saquen fotos cos nosos padriños tamén nos encanta!!
Os padriños están encantados do atentos que estaban os seus afillados!
Outro ano máis non podían faltar as nosas mochilas viaxeiras que tanto nos gustan!!
Vaia!! E este ano veñen cunha novidade moi divertida...e que non só gusta aos peques da casa... aos máis maiores tamén..
Adiviñades de que se trata??? Non?? Pois dun xogo de mesa! Que vai moi ben para esas tardes frías ou de choiva nas que pouco podemos facer... Esparamos que vos gusten!!!!!
A nós, como podedes ver nas fotos, encántannos e estamos desexando que chegue a nosa quenda para poder ollar tooodo o que ten!!!
Xa temos todo, ou casi todo preparado para comezar... Un ano máis aproveitamos a celebración do Día das Bibliotecas Escolares para Inaugurar o novo curso en BiblioPepiño.
Como cada ano, o día 24 de outubro,
celebramos o Día Internacional da Biblioteca.
Desde 1997, conmemórase ese día
en recordo da destrución da Biblioteca de Sarajevo, incendiada no ano 1992
durante a guerra dos Balcáns.
Esta celebración, naceu para
trasladar a todos a importancia das bibliotecas
como lugar de encontro dos lectores de todas as idades coa cultura, coa lectura.
Ben sabedes que calquera celebración,
festa... ten o seu cartel e pregón. Esta
non ía ser menos.
Este ano, a redacción do pregón
correu a cargo da escritora Ledicia Costas, última gañadora do Premio Nacional
e do Premio Lazarillo. A realización do cartel a cargo da ilustradora Elena
Odriozola, tamén gañadora do Premio Nacional de Ilustración.
Tanto o cartel coma o pregón
difúndense en todas as bibliotecas de España.
Deixámosvos o cartel e o texto do
pregón
De seguido, poderedes ler o texto
escrito por Ledicia Costas:
Una
luciérnaga es una isla perdida en la noche más densa. Cien luciérnagas, una
constelación misteriosa que marca el rumbo hacia otros universos. Así, con esa
estrategia de luz, se organizan los libros que moran en las bibliotecas. Son
caricias fosforescentes que incendian los sueños y recomponen los corazones
grises hasta hacerlos recobrar su color rojo brillante. Cualquier individuo que
padezca el síndrome del corazón gris, debería ponerse en manos de un experto y
visitar una biblioteca.
Para escribir un libro, además de hacer malabarismos
con las palabras hay que ser una desvergonzada o un loco. Un atrevido, una
excéntrica descontrolada. Llevar un calcetín de lunares, otro de rayas y los
pelos de punta. Una cresta como las que lucen las cacatúas sería un peinado muy
interesante para un escritor. Solo las mentes más disparatadas son aptas para
escribir libros. Pero para custodiarlas no es suficiente con tener un desajuste
en los cables cerebrales. Es indispensable ser de fuera. Un extraterrestre. Las
bibliotecas albergan seres con antenas giratorias,
cerebros millométricos que memorizan títulos rebuscados, rimbombantes,
campanudos. Las personas que custodian libros siempre me han parecido criaturas
singulares. Están dotadas de extremidades retráctiles que estiran y estiran
hasta alcanzar aquel volumen al que parecía imposible acceder. A continuación,
como si nada, se recomponen y todo vuelve a su posición natural. Parecen seres
humanos, pero a poco que les observes percibirás que no son de aquí. Una de las
cosas que más me fascina de los bibliotecarios es su cerebro. ¡Me parecen tan
listos! Los libros fabrican pensamientos. Pasar tantas horas dentro de una
factoría de ideas es bueno para tener un corazón rojo y brillante y una cabeza
repleta de planes fantásticos.
Alguien me
han contado que el 24 de octubre es el Día de la Biblioteca. Sería genial
organizar una fiesta con confeti y pompas de jabón. Celebrarla por todo lo
alto. Me encantaría vestirme para tal ocasión como el personaje de algún libro,
sentarme en la mesa de una biblioteca de la ciudad donde vivo y esperar a que
fueran a visitarme. En las bibliotecas puedes ser quien tú quieras. Desde Mary
Poppins hasta Matilda, Atreyu, Drácula o incluso Pippilotta Viktualia
Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump. Puedes ponerte botas de pelo,
plumas, zancos y sombreros. ¡Sombreros! ¡Eso es! Imagino a una pequeña lectora
acercándose a mí discretamente, atraída por los colores y formas de mi
sombrero:
—Sombrerera
loca, ¡qué fiesta más maravillosa! ¿Sería tan amable de servirme una taza de
té?
Yo se la
serviría con mucho gusto, poniendo cara de mujer refinada, y luego ambas
haríamos ruido al tragar. Sonaría algo parecido a glup glup glup. Y antes de
que nos diese tiempo de romper a reír de forma desenfrenada, aparecería el
bibliotecario, como surgido de la nada, que para eso poseen la facultad de
materializarse delante de ti en el momento más inoportuno, y nos advertiría de
que las bibliotecas no son merenderos. Hay que reconocer que son únicos
custodiando tesoros. Extraterrestres con el corazón rojo y brillante. Qué cosa
tan extraordinaria. ¡Feliz Día de la Biblioteca!
Agora vótalle unha ollada a estas bibliotecas e seguro que hai unha que che gusta máis que as outras.
Hoxe,
nada máis entrar no cole, atopamos as portadas dos nosos libros espallados pola
entrada, pola subida das escaleiras...
Por
que están por aí e non na árbore? Que pasou ?
Cando
nos acheganos a biblioteca para seguircoa
lectura, tamén había libros no taboleiro da entrada e na árbore xa non quedaban
flores, había máis libros. Que raro!
Comezamos
a lectura e...
CAPÍTULO IV
Un día, los más sabios del lugar se reunieron y
acordaron compartir su tesoro con el resto del mundo. Eligieron a un grupo de
jóvenes y los animaron a escoger un libro del primer árbol que había crecido en
el pueblo. Después, los enviaron a recorrer los caminos.
Ellos se repartieron por el mundo, buscando un hogar
para su preciada carga, y así, con el tiempo, cada uno dejó su libro en una
biblioteca diferente.
Y cuenta la historia que allí siguen todavía. Que hay
algunas bibliotecas que guardan entre sus estantes un libro especial que deja
caer palabras-semilla. Y que, si aterrizan en el lugar adecuado, cada una de
esas palabras crecerá hasta convertirse en un árbol que dará como fruto nuevos
libros.
Agora entendemos porque os libros andan polo cole. Están buscando unha biblioteca a donde ir!
E... na nosa biblio teremos algún libro desa primeira árbore?
Maña, na hora de ler, esperámosvos no salón de actos, e seguro que o descubrimos!!!! Témosvos preparada unha sorpresa!!!
Se a páxina de onte nos
sorprendeu, a de hoxe foi...fascinante!
Aquelas flores tan especiais transfomáronse en froitos. Un froitos que nos encantan: OS NOSOS LIBROS !!!
Pero aínda quedan algunhas flores que non deron froito e...
Esta historia tennos enganchandos!!!
Estamos desfutando moito coa súa lectura! Que pasará maña?
Capítulo III
Y sus ramas se cuajaron de libros de todas clases.
Libros de aventuras, de misterio, de terror, de historias de tiempos pasados,
presentes y futuros. Algunos se atrevieron a coger esos frutos, y había un
sabio en el lugar que les enseñó a leer para poder disfrutarlos.
A veces, la brisa soplaba y sacudía las ramas del
árbol. Las hojas de los libros se agitaban y dejaban caer nuevas palabras. Y
pronto hubo más brotes por todo el pueblo; y en apenas un par de años, los
árboles-libro estaban por todas partes.
Se corrió la voz; muchos investigadores, curiosos y
turistas pasaron por allí para conocer el lugar donde los libros crecían en los
árboles. Los habitantes del pueblo leían sus páginas con fruición, y cuidaban
cada brote con gran mimo. Y así iban recogiendo más y más historias con cada
nueva cosecha de libros.
Hoxe , ao
entrar na biblioteca, sorprendeunos a nova páxina do conto
"SEMENTANDO CONTOS"
Entráronnos
ganas de empezar a ler xa!
Que sopresa levamos!
Daquelas palabras caídas brotara esta fermosa árbore! Estaba cheíña dunhas flores espectaculares, eran especiais!
Que pasará mañá? Seguro que as flores se transforman en... Texto de hoxe
El viajero se marchó por donde había venido; tiempo
después, los habitantes del pueblo descubrieron el pequeño brote que elevaba
sus temblorosas hojitas hacia el sol, en el lugar en el que habían caído las
palabras perdidas.
Todos asistieron asombrados al crecimiento de un árbol
como no se había visto otro. Cuando llegó la primavera, el árbol exhibió con
orgullo unas hermosas flores de pétalos de papel. Y, con los primeros compases
del verano, dio fruto por primera vez.
Este é o título do conto co que
comezamos a celebración do Día das Bibliotecas: SEMENTANDO CONTOS
Durante a semana, cada día leremos
un pouquiño!
Hoxe convertemos unha das paredes da biblioteca, nunha páxina
xigante do libro.
Ao longo de toda a mañá as titorías
pasaron pola biblioteca para lelo e comentalo. Tamén aproveitamos para explicar o motivo desta
celebración.
Érase
una vez un viajero que llegó desde un lugar lejano a un pueblo en el que no
había libros. Se sentó a descansar en la plaza mayor y sacó de su morral un
viejo volumen de cuentos. Cuando empezó a leer en voz alta, los niños, que
nunca habían visto nada semejante, se sentaron a su alrededor para escucharlo.
El
visitante relató historias que fascinaron a sus oyentes y les hicieron soñar
con fantásticas aventuras en reinos maravillosos. Cuando terminó, cerró el
libro para volver a guardarlo en su morral. Nadie se percató de que, al
hacerlo, escapaban de entre sus páginas algunas palabras sueltas que cayeron al
suelo.
Mañá máis!!!
Quedades invitados a
pasar pola biblioteca para seguir lendo!
Como sempre, os nosos colaboradores, axudando para que sexa posible levar adiante a actividade.